Hefur mannssálin, þegar hún fór úr frumtilveru sinni til efnisheims, og tók sér bústað í barnsholdi, þar með horfið úr hinni andlegu tilveru? Nei, á margvíslegan hátt er maðurinn tengdur hinni óefniskenndu tilveru.

Ég minni þig á "línuna" sem varð til á sinn sérstæða hátt, eins og lítill rótarangi, sem vill komast á yfirborðið, og teygja sig upp í birtuna. Hún kom fram þegar sálarparturinn var orðinn það öflugur, að hann gat sótt áfram út í hið óþekkta.

Þegar línan hefur tengt hina andlegu snertingu, við hold barnsins, hættir hún ekki ferð sinni. Áfram heldur hún í gegnum þroskaleiðir mannsins, og áfram mjakast hún, uns leiðin er farin á enda, þegar einstaklingurinn yfirgefur jarðlíf sitt.

Línunni - lífsþræðinum, er, við komu mannssálarinnar til jarðar, beint eins hátt og þær þroskamiklu verur sem hafa eftirlit með línum mannanna, álíta að skilyrði mannsins leyfi honum að komast við burtför sína úr efninu.

Komi það fyrir, að einstaklingurinn nái meiri þroska en línunni hefir verið stefnt, t.d. línunni er stefnt á annað fylki fimmta stigs, en einstaklijgurinn hefur þroska fyrir fjórða fylki sama stigs, þá getum við ennþá fylgt línunni. Þegar hún hefur numið staðar á því þroskastigi, sem einstaklingnum er í upphafi veittur möguleiki til að komast á beint úr efnisheiminum, þá heldur hún áfram, þó bundin við sinn áfangastað.

Einstaklingurinn sem fer hlýtur fyrst að fara á sinn áfangastað, en hafi hann meiri þroska en áfangastaður hans, skiptir hann strax aftur um hjúp og kemst á það stig, sem samræmist þroska hans.

Framþróun mannssálarinnar er skipt í níu stig. Á hverju stigi eru sjö fylki nema á fyrsta og níunda stigi.



Fyrsta stig er jörðin. Niðri við jörðina eiga mannsandar sem eru farnir ekki heimkynni, nema því aðeins að þeir séu vanþroska og skilningslausir um framhald lífsins eða vegna þess að einhverjir ástvinir blátt áfram draga þá niður, lama mátt þeirra og þroska, með slæmu líferni sínu. Auk þessara mannsanda eru hjálpendurnir niðri við jörðina. Það eru sterkar verur sem starfa meðal annars að því að bjarga þessum sálum.

Níunda stigið er aðeins ofurlítið þrep, þar sem mannssálirnar staldra stutt við áður en þær ganga inn í ríki herra síns. Einstaklingnum er veitt tækifæri til að þroska sig áfram, þroska sig í hið óendanlega. Það er enginn sem segir: "Hingað kemstu en ekki lengra." Nei, honum eru gefnir möguleikar til að halda áfram þroska sínum. Hin andlega leið stendur honum opin og hvað vill svo einstaklingurinn leggja á sig til að komast sem lengst?

Þegar einstaklingurinn byrjar að lifa sínu efnisbundna jarðlífi, þá er línan hans tekin inn í hið margþætta svið, þar sem yfirlit er yfir allar línur mannanna. Þar skulum við nú dvelja nokkra stund.

Það eru ný heimkynni, ný tilvera, þar sem aðeins hinar allra þroskuðustu verur líta eftir brautum mannanna. Hinn stóri geimur er ein hvelfing og þessi stóra hvelfing er öll sett allavega línum og rákum. Þar má gera yfirlit yfir ástand mannsins og þar kemur berlega fram hvernig það er. Hvort hann er ennþá við sína línu eða ekki, hvort hann er á leið til algleymsku eða hvernig ástand hans er að öðru leyti.

Heilbrigður einstaklingur kemst ekki hjá því að fylgja línunni sinni, en óheilbrigður og óþroskaður einstaklingur yfirgefur sína leið og línu og fyrr eða síðar má búast við að hann hverfi alveg, úr hinum margvíslega undramætti lífsins.

Línur einstaklinganna halda áfram að vera með allavega litum, eins og frumagnirnar voru þegar í frumheimi sínum og þannig ber hver lína fyrir sig, sinn lit allt frá byrjun til enda.

Línan tekur loks enda, þegar einstaklingurinn hefur endað veru sína við efnið og hverfur með honum inn í hans sálræna líkama og veitir honum á þann hátt styrkleika í framhaldinu.

Þegar einstaklingurinn fer, er það fyrsta sem hann skynjar, bjartur eða daufur vegur, eftir því hvernig hann er gerður, af sjálfri sálinni, sem er að fá nýjan hjúp. Því að þetta sem einstaklingurinn skynjar sem veg, er lína eða lífsþráður hans.

Hann finnur að vegurinn tilheyrir honum og að eftir honum verður hann að fara. En um leið og hann svífur eftir honum samlagast vegurinn/línan sálinni og veitir henni mjög mikinn þrótt, sé línan björt og bein. En ef hún er dauf og þokukennd, veitir hún sálinni lítinn styrk, enda sækir slík sál aftur niður til jarðar og leitar þar að þeim lélegu verkum sem hugur hennar var fullur af í jarðlífi. Hún hefur ekki þrótt eða vilja til að þroska sig frekar fyrir það, þó að hún viti að hún sé farin. Virðist þá, eins og í jarðvistinni, að þær vilji ekki vita, að með slíkri framkomu vinna þær á móti lífinu, í þágu dauðans - algleymskunnar.

En mannssálin með björtu brautina, byrjar strax að læra speki lífsins, heldur áfram að þroska sig í ennþá meiri krafti en á jörðinni. Það sem fólk kallar dauða, er hjúpaskipti sálarinnar.

Líkaminn leggst til hliðar, hann á að vera búinn að vinna sitt hlutverk og einstaklingurinn fær annan hjúp. Sá hjúpur er svo miklu fíngerðari en líkaminn, að við þarnæstu hjúpaskipti hverfur eins og ofurlítil orka inn í þann næsta hjúp.Einstaklingar hafa mjög oft hjúpaskipti á leið sinni til hinnar æðstu fullkomnunar sem að lokum gerir þá hæfa að mæta frammi fyrir sjálfum Guði.

Leyndardómurinn - Guð
Menn jarðar komast aldrei svo langt, að þeir viti neitt verulegt um það vald, fyrr en þeir hafa náð hinni æðstu fullkomnun. Þegar þeim verður leyft að stíga inn fyrir þröskuld lífsins og líta Guðs æðstu tilveru, þá hafa þeir unnið hina fullkomnustu sigra og framtíð þeirra heldur áfram, en engar sögur fara af því sem þar fer fram. Þar er tilvera hins sanna lífs, sem allir er kjósa lífið í nafni framtíðarinnar, keppa að.

Líf mannanna í efnisheiminum undirbýr líf framhaldsins. Því getur enginn verið kærulaus um framkomu sína eða hugsanir því að þjóni maðurinn því góða, er hann á leið til lífsins, en þjóni hann því illa er hann á leið til algleymsku.

Öll tilveran er vel skipuð hjálparverum, sem standa á verði mönnunum til hjálpar. Hjálparvera er mannsandi sem hefur, eftir jafnvel margra alda þjálfun, loks náð því hámarki að mega hverfa inn í framtíðarheima lífsins, en snýr þá við, niður til jarðar mannanna, til þess að reyna að sporna við því illa sem ógnar mannkyninu.

Hjálpendurnir reyna að koma góðum áhrifum að skynjun mannanna, vaka yfir þeim og hjálpa þeim á allan hátt. Þeir vita að hver maður jarðar ber snertingu hins andlega máttar innra með sér, og það er reynt að vaka yfir og varðveita þessa dýrmætu perlu. s

En mennirnir verða að samstemma sig hjálpendunum. Þeir verða að leitast við, í allri daglegri breytni sinni, að ekkert komist að þeim nema það sem gott er. Þeir mega ekki breyta eða hugsa þannig, að þeir dragi til sín hin lágu öfl sem sitja um að draga mennina niður. Nei, gættu þess að hvert gott og göfugt verk eða hugsun, samstemmir aðeins við það, sem gott er og göfugt í alheimstilverunni og dregur þar af leiðandi til sín góð og sterk öfl, og léttir hjálpendunum starf sitt við jörðina.

Ef augu þín opnuðust, svo að þú sæir hið óefniskennda sem er í kring um þig, hvort myndir þú kjósa að sjá bjarta, sterka hjálparveru, sem réttir þér hendi sína, eða sjá vefjast um þig auman jarðbundinn anda, sem hefði nært sínar lágu hvatir með illum gjörðum og hugsunum þínum, en hjálparveran yrði að standa álengdar, þvi að þú sýndir hvergi hæfileika til að veita henni móttöku. Í jarðtilverunni eru þeir til, sem vinna á móti hjálparverunum: hin lægri öfl, sem mennirnir sjálfir ala upp og rækta með slæmri frammistöðu sinni.

Frá frumstiginu sækja sálirnar, þær sækja áfram til næsta og fullkomnara stigs. Í eðlishneigð þeirra er þráin eftur fullkomnara lífi. Jafnvel á meðan meðvitundin er enn óvöknuð sækir frumanginn litli áfram til lífs og þroska. Fjarlægðin vex honum ekki í augum. Hann finnur máttinn, þann sem tilvera hans er frá komin og hann ber það í djúpi sínu, að sá máttur er sterkari allri fjarlægð.

Fyrst þegar þessar litlu frumverur hafa komist út fyrir sinn frumheim, fara hinir ýmsu þroskamestu hjálpendur að veita þeim eftirtekt. Þeir mæla þrótt þessara nýju tilvonandi félaga og finna á þann hátt hverju þeir geta afkastað, ef þeir komast að því marki sem þeim er gefið vald til að ná.

Allt, sem kemur hinum nýja einstaklingi við, sjá hjálpendurnir á einu augnabliki, á sinn sálærna hátt. Engum hjálpanda dettur í hug að aftra hinni nýju orku, að komast alla þá leið, sem möguleikarnir leyfa, eða hún vill öllu heldur sjálf á sig leggja.


Hvað vill maðurinn á sig leggja?
Hversu mikils virði álítur hann sjálfan sig?
Hvers virði er honum líf og framtíð?



Ekki framtíð hans á jörðinni, því að hún er ekki til. Heldur framtíð hans í eilífðinni, þar sem hann lærir að sjá til hvers hann er - til hvers honum hafa verið gefnir möguleikar til þess að verða lifandi og starfandi vera. Allt framhald eins einstaklings fer eftir framkomu hans.



Það vita menn jarðar, að þeim ber að lifa í því andrúmslofti sem þroskar sál þeirra og þeir eiga að vera voldugir yfir tilfinningum sínum. Þeim ber að neita löstum sínum um framrás, svo enginn hlutur sé þess megnugur að setja þá út af þeirri leið, sem möguleikarnir veittu þeim tækifæri að ganga frá í upphafi.

Þegar einstaklingur gerir afglöp, er honum það fyrirgefanlegt - en þá verður hann líka að vera fljótur að leiðrétta villu sína. Einn einasti einstaklingur virðist ekki geta verið stórt atriði fyrir þá ómælanlegu stærð þess rúms sem hefur yfir lífi að ráða. En hversu mikill er ekki fögnuðurinn yfir einum einasta sem snýr frá villu sinni og hversu djúp er ekki sorgin yfir þeim sem álíta skammsýni sína meiri en það alskyggna auga sem fylgir braut hans úr þeirri stóru fjarlægð eða hinni undraverðu nálægð í krafti kærleikans.

Hjálparverurnar mættu oft vera undrandi yfir mönnunum sem starfa í skóla efnisins. Þó að þeir viti um allt það líf sem tilheyrir þeim, í öllum þeim krafti og allri þeirri björtu von, um að sigur þeirra eigi það eftir að vinna bug á veikleika mannanna. En því miður hættir mönnum mjög við að tefja fyrir þroska sínum og gera þá hinum fórnfúsu hjálparverum oft erfiðara fyrir en skyldi.

Hinn dásamlegi lífgjafi alls lífs, hefur lagt fram svo öfluga möguleika, að mönnunum þarf aldrei að misheppnast neitt, sem þeir vilja áorka til eflingar framhalds og lífi.

Hver maður sendir frá sér útstreymi. Þessi sýnilega orka mannsins er eins sérstæð hjá hverjum fyrir sig, eins og mennirnir eru ólíkir í ytri sýn. Útstreymi mannsins birtist í alla vega litum. Hver einstaklingur hefur sín vissu einkenni en enginn þau sömu.


Það liggur beint fyrir að útgeislunin er sálrænn kraftur sem lýsir möguleikum mannsins og blasir við augum hjálpendanna og þeirra sem hafa hina sjaldgæfu aukaskynjun skyggnina í fylgd með sér. Stundum getur hún jafnvel verið finnanleg þeim, sem ekkert hafa nema næmleika sinn.

Við fælumst oft ókunnan einstakling, návist hans gerir okkur erfitt fyrir, að halda hinu rétta jafnvægisástandi og jafnvel hinn kunnugi maður veldur okkur alltaf einhverjum óskiljanlegum erfiðleikum, þannig að hvar sem við hittum hann, er alltaf sama þvingandi ástandið í návist hans. Útgeislun okkar fellur ekki saman, sálrænt ástand er ólíkt og myndar svo margar mótsagnir, að það getur aldrei verið um annað en vanlíðan að ræða í návist þessa ókunnuga einstaklings. Einstaklingar sem hafa svo ólíka eiginleika getur staðið hætta af að vera saman.

Öll óþægindi sem þvinga skapið, gerir andlegt starf mjög erfitt og þá segir það sig sjálft að okkur stendur næst að forðast öll slík óþægindi. Allt sem við vitum að veikir eða lamar á einn eða annan hátt, má ekki tilheyra þeim sem vill ná lengra, sem vill ná settu markmiði forsjónarinnar.

Margir hugsa ekki um neitt nema hina líðandi stund. En þú, sem hefur komist lengra og veist að það er til æðra og fullkomnara vald, en það sem heimurinn býður þér: þú skalt víkja öllum fjötrum frá þér og sýndu þá yfirburði sem þú hefur þroskað fyrir utan þinn líkama og fyrir utan þínar jarðnesku óskir.

Eins og mönnunum mun þegar vera ljóst, er einstaklingurinn hlaðinn orku og orka hvers og eins einstaklings lýsir í kringum hann. Hinir ýmsu litir útstreymisins sýna betur en nokkuð annað í hvaða ástandi þessi eða hinn einstaklingurinn er. Orkan sem vefst sífellt í kringum einstaklinginn, tekur á sig vissa liti eftir hugsunum hans og breytni. Þeir sem þegar eru komnir að því marki að sjá og greina þessa liti, geta ekki dulið það fyrir sjálfum sér, hvað sýn þeirra sannfærir þá um.

Einstaklingur sem er hreinn í hugsun sinni og athöfnum sýnir yfirleitt bláa orkustrauma. Séu þeir miklir geta þeir myndað fyrir augum sjáanda nokkurs konar ytri hjúp, sem kemur út frá líkamanum sjálfum.

Slíkt sem þetta er aðeins til, að einstaklingurinn sé allur inniluktur í þessari fíngerðu bláu slæðu. Það er mikið oftar að maður sýni einn, tvo eða fleiri bláa geisla út frá t.d. brjósti og má þá alltaf hafa góðar vonir um árangur um veru hans á jörðinni, á meðan bláu geislarnir eru í meirihluta orkustrauma hans.

Eins og ljósið og birtan eru skilyrði einstaklingsins fyrir líkamlegri vellíðan hans, eins eru bláu geislarnir sönnun fyrir velgengni í framhaldi framtíðar.

Rauðir orkugeislar eru aftur mjög mikið í öðru sambandi en þeir bláu. Þeir benda til of mikils lauslætis. Í hvert sinn sem maður eða kona hefur haft mök við þann einstakling þar sem engin ást kemur til greina, bætir hann eða hún þá þegar við sig nýjum rauðum orkustraum. Með slíkri framkomu geta hinir ljósbláu fíngerðu litir horfið fyrir öðrum sem benda í allt aðra átt.

Bláir og rauðir orkulitir fara ekki saman til lengdar hjá einstaklingi sem heldur áfram að brjóta, nema um meðfædda eiginleika sé að ræða. En þeir einstaklingar eru til sem bera skilyrðin með sér inn í þessa tilveru, svo að barnið í vöggunni ber merki styrkleika frumlífsins. Að þessum mannverum takist svo að varpa mera ljósi yfir samtíð sína, en fjöldanum sem hefur fengið minni gjafir frá frumlífinu, er mikið óvíst um.

Menn og konur sem bera bjartan geislamöguleika frá frumlífi, geta borið hann í gegnum jarðlífið, án þess að sýna hinn allra minnsta þekkingarvísi á sínu innsta djúpi, að með þeim leynist ágæti það sem aldrei hefur verið sýnd nein rækt, aðeins vegna þess að maðurinn hefur ekki komist svo langt, að leggja sig eftir því að þekkja gjafir sínar og möguleika. Það er víst að með aukinni þjálfun mannkynsins, að þá eiga menn eftir að sjá þessa orkuliti og um leið verður það mjög stór þáttur, hvaða orkulitir varpast út frá sérhverjum einstaklingi. Um leið og mannkyninu eykst máttur stendur því þetta meira opið og sýnilegt. Einstaklinar munu vanda sig í breytni sinni, svo að vissa þeirra verði ákveðin um það að þeim mistakist sem allra minnst, því þá er ennþá minni hætta á að augnablik falli úr heild þeirra, er þeir vanda sig í allri einlægni með að vera sannir einstaklingar.

Þeir sem eiga eftir í framtíðinni að sjá þessa orkustrauma, mega ekki furða sig á þó blossandi rauður einstaklingur geti líka sýnt bláan lýsandi geisla, en sá geisli er ekki orðinn til fyrir þjálfun hans í efninu heldur er hann skilyrði frá fyrsta frumlífi sem fylgir manninum á meðan nokkur von er til, að hann falli ekki í algleymslu.

Sá sem heur slík skilyrði, hefur jafnframt sterkar gáfur eða næman skilning, en maður veit aldrei hvort að hjálpendunum, þessum "kraftböndunum" gangi vitund betur að komast að þessum einstakling, eða bara hinum sem ganga fram í hálfgerðum sljóleik. En algengt er það með áhyggjulítið fólk, að útstreymi þess er þokukennt, óákveðið, eins og öll andleg skynjan þess. Eftirtektarvert er það, að enginn skuli vera alveg eins. Margar eru leiðirnar í kringum hinn stóra hring mannlífsins.

Þó að einstaklingurinn innvinni sér bláa geisla með hreinlífi og heilbrigðum störfum, þá geta þeir horfið mjög fljótlega ef brotið er á móti skilyrðum þeim sem þurfa að ríkja.

Það veit einstaklingurinn af sinni eigin reynslu, af sínu daglega óhjákvæmilega lífi, að það er lengur verið að innvinna en eyða, og lengur verið að byggja upp, en brjóta niður. Því er það mikið tjón fyrir hvern þann, sem fer ógætilega með ágæti sitt, á þeirri stundu sem hann rífur niður, að hann veit hann ekki hvort hann getur nokkurn tíma byggt aftur upp.

En svo aftur verði vikið að orkulitunum, þá er ekki um neitt samstarf að ræða hjá bláu og rauðu einkennunum. Blái liturinn víkur fljótlega, en rauði liturinn seinlega, enda er einstaklingurinn eins og nú standa sakir, undantekningarlaust auðugri af veikleika en styrkleika.

Það er þó aðeins tímabil í sögu mannkynsins, með auknum skilningi á opnum möguleikum, að manninum eykst þrek til sigurs, og til að reka það burt sem áður hefur ætlað að verða -og orðið- honum til tjóns.

Hér hafa aðeins verið teknir tveir litir og settir fram, án nokkurs tildurs eða fágunar. Þeir hafa sitt í hvoru lagi eins gjörólíka merkingu og tvö orð í tungumáli okkar geta haft.

Blái liturinn merkir árvekni og þroska en sá sterkrauði merkir veikleika á hæsta stigi. Sá veikleiki fer herförum, eins og það sé enginn hlutur æðri en augnabliks tilfinningin sem þeir sækjast eftir að framkalla og sem getur orðið öllum þeirra vilja á ásetningi yfirsterkari. Þannig er ástandið og þessi þjáning er almennari en nokkurn tíma áður.

Fyrir utan þessa tvo liti, er auðvitað til mikill aragrúi lita, í öllum þeim samsetningum sem hið öfluga kerfi listar og fegurðar getur sett saman. Að sinni verður þó ekki farið nánar út í þær skýringar. En með nákvæmri aðgætni og sannri leit í dýpt síns lífs, má finna svör við öllum spurningum sem manninum er á annað borð fært að skilja. Útstreymi eða útgeislan mannsins hverfur ekki frá honum þó hans fyrsti og grófgerðasti hjúpur sé lagður til hliðar. Hjálpendurnir, sem umhverfið er fullt af, hafa fagra útgeislan. Hinir björtu geislar vefjast um þá eins og bjartur sólarbjarmi. Er útgeislunin sú hin sama, sem fylgdi þeim í jarðvistinni. En eftir því sem sál þeirra þroskast, verður fegurð útgeislunarinnar ennþá meiri og öflugri og á ferðum sínum til hjálpar sljóum og vanþroska meðbræðrum og systrum, lýsir af þessum fögru verum, eins og þær væru einn fegursti geisli á ferðinni úr landi eilífðarinnar.

Nokkuð af starfi hjálpendanna er fólgið í því að þeir beina bláum fögrum geisla eða geislum frá sér í sambandi við bláan geisla, sem einstaklingur í efninu hefur innunnið sér og veita honum þannig beinan styrk frá sér. Ef maðurinn breytir vel þá opnar hann um leið möguleika sjálfs síns, til að taka á móti áhrifum og orku frá hjálpandanum.

Hjálpendurnir reyna þannig með kraftböndum sínum að komast í sem nánast samband við mennina, svo að þeir geti haft sem mest og sterkust áhrif á þá, og fengið þá í lið með sér, jafnvel án þeirra vitundar oftast nær.

Hin margvíslegustu kraftbönd sem fylla umhverfið reyna á allan hátt að sameinast mönnunum en andstæðurnar skapa erfiðleikana. Það liggur því í augum uppi, að einstaklingi, sem tekst að samræma sig því besta sem er í honum sjálfum og umhverfi hans, líður betur en hinum, sem með slæmri hegðan útilokar hjálpendur og dregur í stað þess til sín mannsanda sem eru svo skammt komnir í þroska sínum, að allt útlit er fyrir að falli í algleymsku.

Við slíkan vanþroska og vanmáttuga mannsanda vinna hjálparverurnar einnig mikið starf. Þær reyna á allan hátt að hafa áhrif á þá, að þeir sjái hvert stefnir, ef þeir ekki snúa við. Mikið myndu mennirnir létta starf hjálpandans ef þeir hættu að láta úti orku sína, sem næringu illra afla, og slíkt er hverjum einstaklingi í sjálfsvald sett.

Illa er sá einstaklingur staddur sem í efninu og við burtför sína úr efninu, á ekki einn einasta þann geisla sem mögulegt er að koma í samband við þá sterku strauma sem geta vakið lífsmagn hans. Betra hefði honum verið að verða aldrei til, fá aldrei frelsi og meðvitund.

Það er dýpra spor en nokkur getur gert sér grein fyrir í fljótu bragði að þjálfa sitt andlega ástand sem allra best. Þá jafnframt kemur það af sjálfu sér, að líkaminn breytir ekki á móti vilja húsbóndans.

Því meiri sem þjálfunin er í þágu hins góða og fullkomna, því betri og hlýrri straumar verða frá þeim mönnum, og því kraftmeiri og voldugri samtenging við þá andlegu vini, sem fórna kröftum sínum mönnunum til blessunar - áður en þeir yfirgefa starfsemi sína, og sækja lengra áfram heim í friðinn, þangað sem þeir hverfa aldrei frá. Lífið heldur áfram að knýja mennina og sýna þeim fram á, að í raun og veru séu þeir svo ákaflega vanmáttugir án þess sem er í kringum þá.

Mannsandinn stendur við dyr hinna fullkomnu heima, en þó hugsar hann um þann þunga, sem getur fengið mennina til að geyma og gleyma. Þeir geyma sér það til næsta dags, sem þeir geta afkastað í dag, og þeir gleyma því að augnablikin líða framhjá þeim og hverfa inn í eilífð hins liðna tíma, án þess að þeir hirði vitund um að nota þau.

En á vegum hins rúmauðuga lífs bíður vinur þinn, og margir fleiri sem náungar okkar þekkja, og þeir eru í hópi hjálpendanna. Þeir hafa jafnvel komist inn til þín og sett ljós við dyr þínar, ef þú vildir hagnýta þér þá gjöf. Það getur verið að hún virðist lítil, en hún er mikils virði fyrir þann sem vill bæta það upp sem hann á fyrir; og um leið og þú í einlægni vilt leita í tilverunni eftir göfugustu öflum hennar, opnast dyr þínar og ljós hjálpandans streymir inn.

Ljós það sem hjálpandinn setti við dyr þínar er orka sem hjálpandinn sendir út frá sér, en hún er náskyld sál einstaklingsins. Eða hver er uppruni kærleikans?

Um leið og hjálparvera reynir að hjálpa, hleður hún næringu í kringum einstaklinginn og sú næring er bara veikari orka en sú sem leitaði áfram út í fjarlægðina. Það er endurnærður kraftur frá hinum margþjálfuðu verum, sem lagður er fram til styrktar.

Það er ekki lítið sem lagt er í sölurnar fyrir hvern einasta einstakling og þó er hann oft mjög vafasamur. Já, það er oft og tíðum afarmikið spursmál, að það sé hægt að fá hann til að bera hið allra minnsta blómmagn.

Það eru margar leiðirnar í tilverunni og allstaðar er beðið eftir þér. Þér eru ekki sett takmörk um hvar þú mátt ganga. Þér eru ekki sett takmörk um hvað þú mátt hugsa, því þú veist, að lífið er fyrir þig, og þú ert fyrir lífið. Þú getur ekki þrifist þar sem gróðurinn visnar og þú metur gjöf þína of mikils til þess að geta verið innan um þá, sem hafa týnt sínum gjöfum.

Auga þitt starir út í fjarlægðina. Hugur þinn nemur hvergi staðar. Það sem skynjun þín fær ráðið við er allt þetta venjulega. Rétt við fætur þína flýgur upp lítill fugl. Hann heldur flugi sínu áfram og hann hverfur út í djúp geimsins. Er ekki allt svona, tómt og kalt, nema ef vera kynni rétt þann tíma sem grasið fær að gróa og svo er ekki eins og allsstaðar sé jurtagróður með fjölbreyttri fegurð. Ónei, allsleysið og tómleikinn er stundum svo sterkur og lamandi að það er eins og hann ætli alla vegi að leggja undir sig.

Þannig vefur veikleiki þinn um þig örmum sínum. Þú þekkir ekki lífið, þú þekkir ekki ennþá möguleikana, þú þekkir ekki hendina sem stillir strengina, svo þeir verði hver við annars hæfi.

Allur heimurinn, allt mannlífið, allur geimurinn, sem auga þitt eygir, er fullur af lífi; er þrunginn af lífsmagni. Andvarinn sem leikur um vanga þinn er undir áhrifum lífsins. Allt er sömu skilyrðum háð. Það eru vitni ódauðleikans sem hafa fyllt allt umhverfið með þessum dulríku skilyrðum. Því ef þú vilt nema, þá má þig ekki vanta viðfangsefni.

Í hinum stóra geim getur þú fundið allt sem þú vilt þroska þig með. Allt sem má verða til eflingar framhalds, getur þú fundið. Og hin auðuga náttúra hefur að geyma lækningu við nánast öllum sjúkdómum sem finnast í löndum heimsins.

En mennirnir eru seinir, þeir hafa tæplega lært það ennþá að sækja það ekki langt yfir skammt, sem þeim er veitt til hjálpar. Því er um að gera að læra að skoða það ekki sem einskisvirði, það sem manni virðist vera smámunir, því á bak við getur verið falið það sem þig vantar, til þess að þekkja athafnir atvikanna. Það er ekki ég eða þú, sem getum fullyrt neitt um aðra, á meðan ennþá eru óþekkt tildrögin. Það getur verið að við verðum að leita vel og gætilega, einmitt á þeim stöðvum sem helst leit út fyrir að væru einskis virði.

Börnin tala í barnaskap, en þó liggur oft þráðbeinn hugsanaferill að hjali þeirra. Öll smáatvik eru vaxin út frá hinum stærri leiðum. Frá stóru ljósi má sjá geislaálmur út í fjarlægðina. Eins senda stærri atvikin hin smærri frá sér. Hið auðuga líf á gnægð handa öllum, eitthvað við hvers hæfi. En þú skalt ekki seilast yfir þau takmörk sem eru samboðin þér, því það getur gert smásteinana sem eru á leið þinni að ókleyfu fjalli, smálækina að djúpi og lamað þrótt þann og vilja sem átti, mátti og gat unnið úr sínu eigin efni, og lagt það með visnuðu blöðunum, sem hinn gáskafulli hauststormur er viss með að taka með sér út í óvissuna.

Það hlýtur að vera skilyrðislaus regla fyrir allt heilbrigt líf að vera gætinn gagnvart þeim sem næst manni standa. Þeir sem næst manni standa eru þeir sem eru við hlið manns, hina og þessa stundina. Óafvitandi skapar nærvera manns vellíðan eða vanlíðan þeirra. Og slíkt fer aðeins eftir einstaklingunum. Hvað mikið þeir vilja leggja til þeirra skilyrða sem þeir hafa völ á. Hversu mikið þeir virða þá, sem næst þeim standa í það og það skiptið, hvað glöggan skilning þeir leggja í lífið í heild sinni og hversu vitrum og djúpsæjum augum þeir líta á þá framtíð sem hin volduga hendi hefur leitt þá að.

Við stöndum fyrir opnum dyrum hinnar eilífu tilveru hins dásamlega lífs. Láttu orku þína leggja hið máttauðga vald sitt yfir veikustu hliðarnar á leiðum mannkynsins, svo þeir leggi ekki ofurþunga vanmáttarins hvern yfir annan.

Dauði er aðeins afl vanmáttarins, algleymskunnar, sem er bundin hlekkjum jarðar. Á æðri tilverustigum finnst hvergi ósigur, aðeins sigur fyrir þeim sem áfram vilja sækja, en þó er baráttan mikil fyrir þeim sem vilja hjálpa hinum jarðbundnu. Það er hvíldarlaust starf og stundum lítill árangur.

Hinn heilagi lífskraftur þekkir einn leiðir mannanna og hann hefur boðið þeim, að þeirra skuli sigurinn verða. Hann sjálfur hefur kennt þeim, að ekkert afl skuli þeim sterkara verða, vilji þeir fylgja hinum rétta málstað, sem er fyrirboði hins komanda. Hið komandi líf er leið til þess fullkomna, hinar mörgu leiðir að húsi föðursins, þar sem allir rúmast í þeim ótakmörkuðu híbýlum.

Lífið er óstöðvandi framrás, ör og hraðfara, en það fer að mestu leyti framhjá manninum, sem oft fer yfir með sínum sama jafna hraða, eins og ekki sé að neinu að keppa. Þó eru hinir ósýnilegu vinir í stöðugu kappi um að komast sem lengst í því að hjálpa þeim sem ennþá eru við efnið, eða aðeins komnir upp í hina drungalegu svefnþoku á neðstu stigunum.

Hjálpendurnir frá hinum fullkomnu heimum eru þeir ósýnilegu orkuberar, sem sleppa engri stund framhjá að komast sem næst okkur, sem erum reikul og viljum lítt sækja fram. Kapp þessara fórnfúsu vina er að gera sig skiljanlega, þó þeir séu ósýnilegir. Vilji þeirra er að verka á, en missa ekki af þeim sem gefa viljandi eða jafnvel óviljandi tækifæri á sér.

Þó okkur bresti eflaust kærleika á við slíka mannvini, þá geta þó tilfinningarnar ofurlítið sagt um hvernig áhrif það hefur, þegar við gerum allt til að bjarga okkar besta vini frá bráðri hættu, en hann vill því ekki gera neitt til þess að hjálpa til, heldur gengur áfram út í voðann, og við finnum engin ráð til þess að vekja hann. Slík barátta getur orðið okkur hin þyngsta raun. En þetta er aðeins fátæklegt dæmi móts við allt það sem "kraftböndin" hafa að berjast við.

Spurningin er: hvenær vakna mennirnir og koma hver öðrum til hjálpar og reyna jafnframt að bjarga þeim sem um áratugi hafa leitað sofandi að hættunni og halda enn þann dag í dag áfram að lifa á veikustu hliðum þeirra sem efnið byggja.

Það er mannlegt að berjast margs konar baráttu. En það er veiklun að láta nautnalíf og andstæður framhaldsins toga sig af réttri leið. Við það missir líf okkar gildi sitt og barátta hinna ósýnilegu vina er til einskis.

Gleymum ekki sambandi því sem bænin veitir okkur. Hún er okkar besti stuðningur og fullkomnasta þjálfun. Bænin dregur hin góðu öfl að, en fjarlægir hin lakari, sem aldrei láta ófreistað að komast sem allra næst.

Því er það staðreynd, sem allsstaðar mun sanna sig, að bænalíf allt er mikils virði. En það er ekki hægt a skylda neinn til að biðja, ef hann finnur enga þörf eða köllun hjá sér til þess, en það er hægt að heimta það af öllum mönnum, að hugsa vel, aldrei nema vel, hver til annars, hvort sem menn eru fjær eða nær.

Sjálfs sín vegna verður maðurinn að vera vandur að hugsunum sínum. Þó hann hugsi aðeins um sína eigin persónu, en ekki vitund um samferðamenn sína, þá eru heilbrigðar hugsanir hreinn ávinningur fyrir framtíðina. Og svo ættum við að vera fullkomin, að við ættum ekki að ala upp í okkur allskonar lesti, með ótömdum vilja og þokukenndum hugsunum.

Einstaklingar mega ekki næra, ala upp, hin slæmu öfl með sinni eigin veiklun. Láttu aldrei nema það besta þróast innan takmarka hins fyrsta hjúps sem þið hafið klæðst í. Sýndu einbeittan vilja og þá mun allt fara vel, því ef átökin eru einlæg, eru allar líkur til að "kraftböndin" nái marki sínu.

Öll framtíð einstaklingsins veltur á honum sjálfum. Lífið hefur orðið til fyrir mannkynið. Hinir mörgu möguleikar hafa einnig orðið til fyrir það ótakmarkaða frjálsræði, sem manninum er gefið. Í sínu taumlausa frelsi sýnir hann hversu mikils virði honum finnst það, sem hin fyrsta hendi hefur lagt á leið hans. Þó að þú hvorki heyrir né sjáir á daglegan hátt þína andlegu vini, þá getur þú samt glatt þig við að þú getur náð því marki að andlegt samband takist á milli þín og þeirra. Og þegar þú kveður þinn fyrsta hjúp, þá standa fyrir framan þig opnar dyr að þeim mörgu leiðum, sem liggja að hinum ýmsu híbýlum framtíðarinnar.

Guð hefur gert manninn að voldugu afli, og gert fyrir hann allt, svo hann geti orðið sem ríkastur af þeim mætti sem einkennir heima hins lifandi lífs. Því skaltu létta hjálpendum starf sitt, því þeir berjast fyrir að þú berir fram lýsandi ljós þitt án þess að þínir eigin skuggar falli á það.